ทหารหนุ่มกับเจ้าหญิงเลอโฉม

ทหารหนุ่มแอบหลงรักเจ้าหญิงเลอโฉม 

เขาตระหนักถึงความสูงส่งของเธอ 
เฉกเช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงความต่ำต้อยตน 
แต่เขายังรวบรวมความกล้า เดินเสี่ยงตายเข้าไปบอกเธอว่า 
รัก
และจะอยู่บนโลกต่อไปโดยไม่มีเธอไม่ได้ 
เจ้าหญิงผู้เป็นดวงใจตอบเขาว่า 
ถ้าสามารถรอคอยอยู่ใต้ระเบียงห้องเธอได้ติดต่อกัน 
100 วัน 100 คืน เธอจะเป็นของเขาตลอดไป

ณ ใต้ระเบียง ทหารหนุ่มเฝ้ารอคอยอยู่ตรงนั้น 
วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า 
โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปไหน 
เขารอคอยในสายลมบาดผิว 
รอคอยในสายฝนกระหน่ำ 
รอคอยในความหนาวเหน็บของหิมะ 
วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า 
โดยมีเจ้าหญิงของเขาเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา 
เธอเห็นหยาดน้ำตาของเขาพรูพรายเป็นสาย 
จนกระทั่งในคืนที่ 99 
ทหารหนุ่ม หยุดร้องไห้ 
หยุดรอคอย 
หยุดทุกอย่างไว้ 
แล้วหันหลังเดินจากไป 
เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ แต่มีบางคำถาม บางคำตอบในใจ 
ความรักของเธอกับเขาอาจจะเหมือน “นาฬิกาทราย “ 
เมื่อฝ่ายหนึ่งเริ่มหมดรักไปในใจอีกฝ่ายหนึ่งกลับรักขึ้นมาใหม่เต็มเปี่ยม 

แต่บางทีทหารหนุ่มอาจตั้งใจแค่แสดงให้เห็นว่าเขารักเธอจริงแท้แค่ไหน 

แค่พิสูจน์ให้เห็น แต่ไม่ต้องการ ครอบครองไว้ 
หรือบางทีเขาอาจเสียใจ 
ต้องตัดใจจากไปเพราะรักเขาถูกทำร้ายย่ำยี 
หรือบางทีเป็นเจ้าหญิงเองที่เสียใจ 
เพราะไม่เคยมีใครรักเธอได้อีกถึงเพียงนี้ . . . 

ความรัก เป็นสิ่งที่ออกแบบไม่ได้ 
ความรัก เป็นเรื่องที่บังคับใจกันไม่ได้ 
ความรัก ที่บริสุทธิ์ คือ การให้ . . . 
ให้โดยที่ไม่หวังว่าจะได้อะไรตอบแทน 

. . . แต่ในความเป็นจริงแล้ว 
ผู้ที่ให้มักจะหวังอยู่ลึกๆ 
ที่จะได้ความรักเป็นสิ่งตอบแทน . . . เสมอ 
และเมื่อเค้าได้ ความรัก กลับมาแล้ว 
มีเพียงน้อยคนนักที่จะสามารถให้ในลักษณะนี้ได้ตลอดไป 

ความอดทนอยู่คู่กับความรักไม่ได้ 
แต่ความเข้าใจต่างหากที่ควรเคียงคู่กันไป 
ถูกต้องที่ เวลา เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ทุกอย่าง 
โดยเฉพาะความรัก 

การประคองให้รักกันได้ตลอดไป 
เป็นสิ่งที่ยากกว่าการจะทำอย่างใรให้รักกัน 

เจ้าหญิงไม่ผิด และ ทหารผู้นี้ก็ไม่ผิด 
เพียงแต่เวลาของ ความรัก ของสองคนนี้ . . . 
ไม่เท่ากันเท่านั้นเอง 

เราจะรู้ค่าของสิ่งของสิ่งหนึ่ง เมื่อเราได้รู้ว่า 
เรา . . . ได้เสียมันไปแล้ว